‎ลองนึกภาพลูกค้าสองคนเดินเข้าร้านแบรนด์เนม
‎คนหนึ่งสวมชุดกระโปรงกับโค้ตขนเฟอร์
‎อีกคนสวมแจ็กเก็ตกับชุดวอร์ม
‎คุณจะเดาว่าคนไหนใช้เงินซื้อของมากกว่ากัน
‎ตอนที่นักวิจัยถามคำถามนั้นกับ ‎พนักงานร้านบูติคที่มิลาน
‎ในปี 2013 คำตอบที่ได้อย่างล้นหลามคือ ‎คนสวมชุดวอร์ม
‎แต่ต่อให้ในยุค 1990 ที่เพิ่งผ่านมาไม่นาน ‎การใส่กางเกงวอร์มในที่สาธารณะ
‎ก็เป็นมุกตลกในละคร
‎ใส่กางเกงวอร์มอีกละ
‎รู้ไหมว่านายส่งสารอะไรถึงโลก ‎ด้วยกางเกงวอร์มตัวนี้
‎นายกำลังบอกโลกว่า "ฉันยอมแพ้"
‎เพราะกว่าหลายพันปี
‎เครื่องนุ่งห่มทำตามกฎเดิมๆ ไม่มากก็น้อย
‎คุณภาพเนื้อผ้าและการตัดเย็บ ‎เป็นเครื่องบ่งบอกสถานะ
‎ถ้าจ่ายไหว คุณก็จ้างช่างตัดเสื้อ ‎หรือช่างเย็บผ้า
‎เสื้อผ้าแบ่งแยกคนรวยจากคนจน ‎และแบ่งแยกผู้ชายจากผู้หญิงอย่างชัดเจน
‎ผู้หญิงเคยต้องทำอะไรมากมาย
‎เพื่อนำเสนอตัวเองให้เป็นที่ยอมรับ
‎แล้วเราก็กำลังทำลายเครื่องกีดขวางนั้น
‎ตอนนี้เราอยู่ในจุดที่ ‎กางเกงเลกกิ้งกำลังครองโลก
‎ปัจจุบัน ผู้ชายกับผู้หญิง ‎สวมใส่ของแบบเดียวกันมากมาย
‎คนรวยที่สุดในโลกบางคน
‎แต่งตัวเหมือนคนที่เราจะพบเจอตามท้องถนน
‎และแฟชั่นหรูแนวโอตกูตูร์ก็หาแรงบันดาลใจ ‎จากเสื้อผ้าแนวสตรีท
‎ชุดออกกำลังกายแบบนี้กลายเป็นตลาดโลก ‎ซึ่งมีมูลค่ากว่า 300,000 ล้านดอลลาร์
‎นั่นเกือบหนึ่งในสี่ของเสื้อผ้าทั้งหมดที่เราซื้อ
‎มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‎เราเริ่มแต่งตัวลำลองขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
‎และทำไปทำไม
‎นักออกแบบของเราพัฒนาแฟชั่นใหม่ๆ ‎เพื่อการใช้ชีวิตที่ไร้กฎเกณฑ์
‎นี่ใยสังเคราะห์
‎หมายถึงเราใช้มันทำผ้าเหรอครับ
‎การวิจัยค้นคว้าเรื่องผ้าใยสังเคราะห์ ‎ทำให้เกิดการปฏิวัติในวงการผ้า
‎ผมมาเพราะผ้ายืดสแปนเด็กซ์
‎ผมชอบที่ในที่สุดแฟชั่นก็กลายเป็น ‎เรื่องของวัฒนธรรมมากขึ้นเรื่อยๆ
‎ฉันอยากใส่ชุดออกกำลังกาย
‎ในชีวิตประจำวันได้
‎มันลำลองกว่าก็จริง ‎แต่จะใส่ไปที่ไหนก็ได้เช่นกัน
‎(กีฬากับแฟชั่น)
‎คำว่าแอธลีเชอร์ หรือแฟชั่นกีฬา ‎น่าจะเข้ามา
‎ไม่รู้สินะ
‎น่าจะราวๆ ปี 2011 หรือ 2012
‎ตอนนั้นแทบจะเป็นเรื่องตลกเลยล่ะ
‎เราใส่ชุดสปอร์ตกันมากขึ้น ‎เพราะออกกำลังกายมากขึ้นเหรอ
‎ไม่
‎แฟชั่นกีฬา
‎ใส่ชุดไปฟิตเนสแต่ก็ยังดูเลิศ
‎คุณใส่กางเกงตัวนี้ออกกำลังกายเหรอ
‎ใช่ คิดว่างั้นนะ
‎- แต่คุณยังไม่ได้ออกกำลังกาย ‎- เปล่า
‎แม้คำว่า "แฟชั่นกีฬา" จะยังใหม่
‎แต่กระแสนี้ไม่ใหม่แน่ๆ
‎ทั้งหมดเริ่มต้นจากเวลาว่าง
‎เวลาว่างเป็นเรื่องของชนชั้นปกครอง
‎ที่ผ่านมาในประวัติศาสตร์ ชนชั้นปกครอง ‎มีงานอดิเรกยามว่างเพราะคนรับใช้หรือทาส
‎ทำงานจริงๆ แทนหมดทุกอย่าง
‎แต่เมื่อถึงต้นศตวรรษที่ 20 ‎ชีวิตของคนทั่วไปก็สะดวกสบายขึ้น
‎ในประเทศที่มีอุตสาหกรรม
‎นวัตกรรมใหม่ๆ ที่ช่วยประหยัดเวลา ‎และความกดดันจากองค์กรแรงงานช่วยนำไปสู่
‎การกำหนดชั่วโมงทำงาน
‎จำนวนเวลาทำงานเฉลี่ยต่อสัปดาห์ลดลง ‎จาก 65 เหลือ 46 ชั่วโมง
‎ภายในหนึ่งชั่วอายุคน
‎ประเทศหนึ่งที่มีอัตราลดลงมากที่สุด ‎คือสหรัฐอเมริกา
‎เราพบว่าช่วงต้นศตวรรษที่ 20
‎ผู้คนหลากประเภทเริ่มมีเวลาว่างมากขึ้น
‎พวกเขาจึงร่วมเล่นกีฬาได้
‎โรงยิมในร่มผุดขึ้นตามเมืองต่างๆ ทั่วอเมริกา
‎แนวคิดนั้นเริ่มจากเยอรมนีเป็นที่แรก
‎โดยได้แรงบันดาลใจจากชาวกรีกโบราณ
‎คำว่า "ยิมเนเซียม" ‎มาจากศัพท์กรีก "ฮิมโนส"
‎แปลว่า "เปลือย" ‎เพราะการเล่นกีฬาแต่เดิมนั้น
‎ไม่ต้องใส่อะไรเลย
‎และแบบนั้นคงอึดอัดรัดรึงน้อยกว่าเยอะ ‎ถ้าเทียบกับชุดไปโรงยิม
‎ในช่วงปลายยุค 1800
‎แต่แล้วเสื้อผ้าของพวกเขา ‎ก็เริ่มสวมใส่สบายมากขึ้นเรื่อยๆ
‎เพราะโรงยิมเป็นที่รโหฐานและแบ่งเพศ
‎แปลว่าผู้หญิงใส่ดีไซน์ใหม่ๆ เช่น ‎กางเกงชั้นในทรงบลูมเมอร์
‎ซึ่งถ้าใส่เดินถนนในยุคนั้นคงอื้อฉาวน่าดู
‎ทั้งที่เสี่ยงจะถูกจับ แต่ผู้หญิงก็รณรงค์
‎เพื่อให้สไตล์การแต่งตัวแนวลำลองเป็นที่ยอมรับ
‎เพราะในสมัยนั้น ‎เสื้อผ้าผู้หญิงมีข้อจำกัดสูงมาก
‎บางครั้งสตรีที่ฐานะร่ำรวย ‎ต้องมีผู้ช่วยแต่งตัว
‎แต่เมื่อผู้หญิงสามารถเล่นกีฬาในมหาวิทยาลัย
‎และจักรยานเริ่มเป็นที่นิยมในเมืองต่างๆ
‎เสื้อผ้าลำลองก็เลิกเป็นชุดที่ใส่ได้แต่ในที่รโหฐาน
‎แล้วทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนแปลงจริงจังนับจากนั้น
‎ลองดูจากชุดเล่นเทนนิสก็ได้
‎ในปี 1900 ผู้เล่นสวมกระโปรงยาวคลุมข้อเท้า ‎เสื้อแขนยาวกับคอร์เซ็ต
‎ต่อมากระโปรงเริ่มสั้นขึ้น
‎สั้นขึ้นอีก
‎นักเทนนิสอย่างซูซาน ล็องแล็งชาวฝรั่งเศส ‎กลายเป็นต้นแบบด้านสไตล์
‎เธอเสิร์ฟลูกในชุดที่ทำให้การแข่งขันน่าสนใจขึ้น
‎สไตล์ของเธอที่ใส่กระโปรงจีบรอบสั้นแค่เข่า ‎เสื้อแขนกุด ถุงน่องม้วน
‎และผ้าคาดผม ช่วยให้เธอเล่นกีฬาได้ดีขึ้น ‎แล้วบรรดาสาวรุ่นก็เริ่มเลียนแบบ
‎การแต่งตัวของเธอ ‎เป็นการประกาศจุดยืนแบบก้าวหน้า
‎พอถึงช่วง 1920 นิตยสารโว้กลงภาพการแต่งตัว ‎ที่ได้แรงบันดาลใจจากเทนนิสเป็นประจำ
‎บนหน้าปกนิตยสาร
‎เสื้อผ้าที่ออกแบบมาเพื่อเล่นกีฬา ‎กลายเป็นแฟชั่นกระแสหลัก
‎ภาพที่เห็นในอเมริกา
‎ในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ‎ออกจะเป็นส่วนผสมของเสื้อผ้าพวกนั้น
‎เช่น เสื้อสเวตเตอร์ ‎ที่แต่เดิมเราใส่เพื่อให้เหงื่อออก
‎ขณะทำกิจกรรมออกกำลังยามว่าง ‎กลายเป็นเสื้อที่คนจะใส่
‎เพื่อให้ดูลำลองและกระฉับกระเฉง
‎ฉันรู้สึกสบายใจกว่าเยอะ ‎ถ้าใส่กางเกงขาสั้นเล่นกีฬา
‎เพราะกระโปรงจะได้ไม่ปลิวเปิด ‎เวลาตีกอล์ฟหรือเดินข้ามเนิน
‎เสื้อผ้าที่ทำให้คนเคลื่อนไหว ‎อย่างเสรีและไม่อึดอัด
‎เกือบทั้งหมดเริ่มจากเป็นเสื้อผ้ากีฬา
‎รองเท้าผ้าใบมาจากโครเกต์ ‎เสื้อคอกระดุมไร้ปกมาจากกีฬาพายเรือ
‎เสื้อคอเต่ามาจากโปโล
‎สไตล์ลำลองแบบอเมริกันแนวใหม่นั้น ‎กลายเป็นที่รู้จักในนาม "ชุดสปอร์ต"
‎(ชุดสปอร์ต)
‎โฆษณาต่างๆ เช่นโฆษณานี้ขายว่า ‎เสื้อผ้าพวกนี้ว่าสวมใส่สบาย
‎ซักง่าย
‎เฉิดฉายจากศีรษะจรดปลายเท้า ‎ด้วยวัตถุดิบสังเคราะห์
‎และทำจากพลาสติก
‎แทบจะตลอดประวัติศาสตร์มนุษย์ ‎เครื่องนุ่งห่มถ้าไม่ทำจากสัตว์
‎ก็ทำจากพืช
‎หนอนทำให้เรามีผ้าไหม
‎แกะทำให้มีผ้าขนสัตว์
‎แพะทำให้เรามีผ้าแคชเมียร์
‎ต้นแฟลกซ์ทำให้เรามีผ้าลินิน
‎และต้นฝ้ายก็แน่นอนว่าทำให้เรามีผ้าฝ้าย
‎ถ้าลองดูฝ้าย เรามีพร้อมใช้อยู่แล้ว
‎แทบทุกคนเลย ‎และเราปลูกกันแทบจะทั่วโลก
‎เท่ากับใครๆ ก็หามาใช้ได้
‎แต่มันมีจำกัด
‎ผ้าฝ้ายอมน้ำได้ร้อยละแปดของน้ำหนักผ้า
‎ผ้าขนสัตว์อาจอมน้ำได้ถึงร้อยละ 30
‎ชุดว่ายน้ำผ้าขนสัตว์พวกนี้ ‎หนักถึงแปดปอนด์เมื่อเปียกน้ำ
‎แต่เมื่อนักวิทยาศาสตร์ค้นพบวิธีผลิตใย ‎ชนิดใหม่ในห้องทดลอง
‎เวทมนตร์ของเคมียุคปัจจุบันนำเราทะยาน ‎เข้าสู่โลกใหม่ที่มีผ้ายุคใหม่
‎ภายในไม่กี่ทศวรรษ ‎บริษัทเคมี ดูปองท์
‎แนะนำโลกให้รู้จักกับใยสังเคราะห์เหล่านี้
‎แรกสุดคือไนล่อน
‎ดูปองท์ทำการตลาดขายผ้าที่เหมือนไหม ‎ให้แก่ผู้หญิงเพื่อเป็นทางเลือก
‎แทนถุงน่องขนสัตว์คันคะเยอในยุคนั้น
‎มันกลายเป็นของฮิต
‎สาวๆ กรูเข้าใส่ ‎ถุงน่องไนล่อนฟรีมีให้แย่งกัน
‎เราอาจได้ข้อพิสูจน์กันว่าผู้หญิงอยากสวยเลิศ
‎ต่อให้ต้องฟาดฟันเพื่อนๆ เพื่อความสวย
‎ไม่นานนิตยสารแฟชั่นก็เต็มไปด้วย ‎โฆษณาใยสังเคราะห์ใหม่
‎ที่อ้างว่าทำให้สตรีไม่ต้องเสียเวลาดูแลเสื้อผ้า
‎ต่อมาดูปองท์ประดิษฐ์ ‎สิ่งที่เรียกได้ว่าปฏิวัติวงการ
‎ฉันว่าเราต้องคุยกันเรื่องผ้ายืดสแปนเด็กซ์
‎สแปนเด็กซ์ แรกสุดทำการตลาด ‎โดยใช้ชื่อยี่ห้อไลครา
‎มันคือผ้าผสมใยธรรมชาติเพื่อทำให้น้ำหนักเบา
‎ยืดหยุ่นและเน้นทรวดทรง
‎นั่นแปลว่าเราสามารถผลิตเสื้อผ้าที่เข้ารูปมากขึ้น
‎แต่ก็สวมใส่สบาย
‎นั่นทำให้การผลิตเสื้อผ้ารัดรูป ‎เป็นเรื่องที่ทำได้
‎โดยไม่ต้องอาศัยการตัดเย็บที่ ‎ชาญฉลาดหรือมีราคาแพง
‎ทันทีที่มีไลครา โรงงานเก่าโง่ๆ ไม่ว่าที่ไหน
‎ก็ผลิตเสื้อผ้าที่อวยรูปร่างคนใส่ได้
‎ผ้าสแปนเด็กซ์รัดรูปปฏิวัติเสื้อผ้า ‎ที่เราเคยสวมเพื่อเล่นกีฬา
‎ทั้งว่ายน้ำ เล่นสกี ขี่จักรยาน ลีลาศ และโยคะ
‎แต่ปัญหาใหญ่ของผ้าสแปนเด็กซ์คือมันเกาะยึด
‎ติดอยู่ในพื้นที่ซึ่งเราไม่อยากให้ติด
‎พร้อมจะออกกำลังกายรึยังคะ
‎ถ้าดูจากวิดีโอของเจน ฟอนด้า ‎พวกเขาแก้ปัญหา
‎ด้วยการใส่บอดี้สูททับชุดผ้ายืดรัดรูป
‎เกร็งหน้าท้อง เก็บก้นเข้า...
‎แล้วกางเกงโยคะก็ตามมา
‎ผมเริ่มทำลูลู่เลม่อนจากแนวคิดที่ว่า ‎กางเกงตัวนี้เพอร์เฟกต์
‎จากนั้นเป้าหมายหลักของการคิดค้น ‎อยู่ที่ผ้าตรงเป้ากางเกง
‎ใช่แล้ว
‎เป้ากางเกง
‎ผ้าทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูน ‎ที่อยู่ตรงหว่างขา
‎ซึ่งช่วยเพิ่มการบดบังและความยืดหยุ่น
‎หลักๆ ก็คือผมเอาบอดี้สูทตัวนั้น ‎มารวมเข้ากับกางเกง
‎ต่อมาคนก็ยอมรับได้ ‎ถ้าผู้หญิงที่เหงื่อโชกหลังจากออกกำลังกาย
‎จะออกไปข้างนอกในชุดนั้นเลย
‎นวัตกรรมการออกแบบเช่นนี้ ‎ทำให้เสื้อผ้ารัดรูปดูโป๊น้อยลง
‎ฉันอยากให้มันเป็นเรื่องที่ยอมรับกันทั่วไป ‎ว่าฉันจะไปออกกำลังกาย
‎พาลูกไปโรงเรียน จากนั้นก็โผล่ไปทำงานได้
‎โดยที่ไม่ต้องจ่ายเงินจนหมดตัว ‎หรือต้องเปลี่ยนชุดเพื่อไปไหนมาไหน
‎ฉันอยากใส่เลกกิ้งตัวเดียว จริงๆ นะ
‎ฉันว่าเพราะแบบนั้นเสื้อผ้ากีฬา ‎ถึงได้เป็นที่นิยมกันมาก
‎มันเหมาะกับผู้หญิงยุคใหม่
‎ปัจจุบัน ผู้หญิงอเมริกันซื้อกางเกงผ้ายืด ‎มากกว่ากางเกงยีนส์
‎แต่จากแบบนี้
‎มาเป็นแบบนี้
‎ต้องใช้เวลา
‎ใช้เวลานานทีเดียว ‎กว่าคนทั่วไปจะปรับตัวกับสิ่งที่ดูเหมือน
‎การเปิดเปลือยร่างกายที่ชวนช็อก
‎เรื่องนั้นค่อยๆ เข้ามาอยู่ในสื่อ ‎ผ่านภาพถ่ายแฟชั่น
‎ภาพยนตร์ รายการโทรทัศน์
‎พอถึงต้นยุค 1960 ชาวอเมริกัน ‎มีทีวีกันแทบทุกบ้าน
‎ช่วงเดียวกับที่คนอเมริกันยุคนั้นโตเป็นวัยรุ่น ‎ซึ่งมีจำนวนมากที่สุดในประวัติศาสตร์
‎พลังเยาวชนยังสำคัญอย่างมาก
‎เราเห็นพลังนั้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 20
‎เห็นอีกครั้งในยุค 60 ยุค 70 ‎แล้วก็อีกครั้งในยุค 80
‎มันไม่เคยหยุดเลยหลังจากนั้น
‎โทรทัศน์ยังเปลี่ยนนักกีฬามาเป็นคนดัง ‎อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
‎(บอสตัน เคลติกส์ ปี 1948)
‎ทีมนักกีฬาอาชีพก็ค่อยๆ เริ่ม ‎อนุญาตให้มีนักกีฬาที่ไม่ใช่คนขาว
‎จำนวนผู้เล่นเอ็นบีเอที่เป็นคนดำ
‎เพิ่มจากสามคนในปี 1950
‎เป็นเกือบสามในสี่ของผู้เล่นทั้งหมดในลีก ‎พอถึงช่วงต้นยุค 1990
‎(มูฮัมหมัด อาลี)
‎การเห็นนักกีฬาออกทีวีพร้อมเสื้อมีฮู้ด
‎ชุดผ้าสแปนเด็กซ์กับรองเท้าผ้าใบ ‎ทำให้เกิดกระแสใหม่
‎แล้วร้านค้าก็สังเกตเห็น
‎คนมองหาของเท่ๆ เพราะเห็นในทีวี
‎แล้วก็ได้รับอิทธิพลจากข้อเท็จจริงที่ว่าเด็กทุกคน
‎จะใส่ของพวกนี้กัน
‎ไลฟ์สไตล์ของคนหนุ่มสาว
‎ความเคยชิน และสิ่งของที่พวกเขาสนใจ
‎ถอยห่างจากสไตล์แต่งตัว ‎ที่เป็นทางการเชิงธุรกิจมากขึ้นเรื่อยๆ
‎มาเป็นการแต่งกายแบบลำลอง
‎ขวัญใจประชาชนหน้าใหม่ๆ เหล่านี้ ‎ยังเป็นแรงบันดาลใจให้แฟชั่น
‎ของดนตรีแนวใหม่
‎รัน-ดีเอ็มซีออกเพลง "มายอาดิดาส" ‎ในอัลบั้มเรสซิ่งเฮล เมื่อปี 1986
‎อัลบั้มเพลงแร็ปอัลบั้มแรกที่ติดอันดับ ‎หนึ่งใน 10 ชาร์ตบิลบอร์ด
‎(รัน-ดีเอ็มซี)
‎เนื้อเพลงนั้นทำให้อาดิดาสทำสัญญา ‎ให้รัน-ดีเอ็มซีเป็นพรีเซนเตอร์
‎หนึ่งในสัญญาหุ้นส่วนมากมาย ‎ระหว่างแบรนด์เสื้อผ้า
‎กับศิลปินฮิปฮอป
‎การร่วมมือกันนี้ช่วยให้สินค้าแบรนด์เนม ‎เข้าถึงคนทั่วไป จากที่ก่อนหน้านี้
‎เป็นของชาวสโมสรคันทรีและอภิสิทธิ์ชน
‎นี่ราล์ฟ ลอเรน เข้าใจที่พูดมะ
‎ย้อนยุคกลับไปสมัยเล่นโปโลหรูๆ น่ะ ‎เข้าใจมะ
‎การที่นักร้องฮิปฮอปยอมรับมัน
‎และแต่งออกมาในแบบของตัวเอง
‎ฉันว่าเป็นการประกาศกร้าวเลยว่า ‎ฐานะทางสังคมหมายถึงอะไร ใครมีสิทธิ์เข้าถึง
‎ฐานะแบบนั้นบ้าง ‎และสังคมให้นิยามกับมันยังไง
‎ถึงที่สุดแล้ว ใครกันที่เป็นเจ้าของ ‎เครื่องบ่งชี้ความสำเร็จ
‎สไตล์นี้กลายเป็นที่รู้จักกันว่า ‎เสื้อผ้าแนวสตรีท
‎(เสื้อผ้าแนวสตรีท)
‎แล้วผู้คนที่ประวัติศาสตร์เคยเขี่ยไปอยู่ชายขอบ ‎เพื่อให้ห่างจากเครื่องบ่งชี้ความสำเร็จ
‎ก็ค่อยๆ เริ่มเป็นคนที่สร้างอิทธิพลเสียเอง
‎เมื่อฮิปฮอปเติบโตเป็นหนึ่งในแนวเพลงยอดนิยม
‎มากที่สุดในโลก สไตล์นั้นก็แพร่กระจายไปทั่วโลก
‎เริ่มจากในนิวยอร์กซิตี้ ‎ก่อนขยายสู่ทั่วอเมริกาเป็นกระแสหลัก
‎จากนั้นก็ไปยังฝรั่งเศส
‎วัยรุ่นญี่ปุ่นก็แต่งกัน ‎แถมทำตัวให้เหมือนเลยด้วยค่ะ
‎มันก็แค่ล่อใจผมน่ะ
‎มันคือฮิปฮอปใช่ไหมล่ะ เป็นเสื้อผ้าแนวสตรีท
‎เมื่อเริ่มมีการเปลี่ยน
‎จากชุดทางการเป็นลำลอง เป็นแนวกีฬา ‎หรืออาจจะอะไรก็ตาม
‎ทั้งหมดนั้นพลิกคว่ำระบบชนชั้นทางสังคม
‎และเปลี่ยนวิธีที่เราใช้ ‎ตัดสินคนจากภายนอกโดยผิวเผิน
‎หลายทศวรรษที่ผ่านมา ‎กระแสเหล่านี้มีชื่อเรียกต่างกันไป
‎ชุดสปอร์ต ชุดออกกำลังกาย เสื้อผ้าแนวสตรีท ‎และตอนนี้ก็เป็นแฟชั่นกีฬา
‎แต่ทั้งหมดทำให้เราแต่งตัวสบายๆ ได้มากขึ้น
‎และพลิกความหมายของเสื้อผ้าอย่างสิ้นเชิง
‎ชุดฟิตเนสเป็นสัญญาณบ่งบอกฐานะ ‎ได้ดีกว่าเสื้อโค้ตขนเฟอร์
‎ผู้หญิงใส่เสื้อผ้าที่เคยสงวนไว้สำหรับผู้ชาย
‎มหาเศรษฐีใส่รองเท้าผ้าใบ ‎กับเสื้อมีฮู้ดปรากฏตัวในที่สาธารณะ
‎แต่ขณะที่คนเราอาจแต่งตัวแบบเดียวกันมากขึ้น
‎นั่นไม่ได้แปลว่าเรามองทุกคนเป็นแบบเดียวกัน
‎ใช่ค่ะ พวกเขาสามารถ ‎ใส่เสื้อมีฮู้ดกับกางเกงยีนส์เดินไปทั่ว
‎เพราะเป็นผู้ชายผิวขาวอยู่ซิลิคอนแวลลีย์ ‎และเป็นมหาเศรษฐีพันล้าน
‎คนอื่นๆ ที่ไม่มีอภิสิทธิ์แบบนั้น
‎ใส่เสื้อมีฮู้ดไปไหนมาไหนไม่ได้หรอก
‎กว่าหลายร้อยปีแล้วที่คนต่อสู้เพื่อสิทธิ์ ‎ที่จะเคลื่อนไหวอย่างเสรี
‎ปลอดภัย และไม่อึดอัดในที่สาธารณะ ‎และเพื่ออวดร่างกายในแบบที่ใจต้องการ
‎ตอนนี้เสื้อผ้ายังคงเป็นสนามรบ ‎แค่เปิดข่าวดู
‎เราก็เห็นแล้วว่าสงครามนั้นยังไม่จบ
‎ผู้ประท้วงใส่เสื้อกีฬา ‎เสื้อกล้ามและหมวกเบสบอล
‎แบบกลับด้าน
‎ของซึ่งถูกสั่งห้ามตามกฎการแต่งกายใหม่ ‎ในย่านไนต์คลับของเมือง
‎การที่เขาผิวดำและสวมเสื้อมีฮู้ด
‎ทำให้เขาดูน่าสงสัยขณะเดินกลับบ้าน
‎ผู้ว่าเมืองคานส์ประกาศ ‎ห้ามผู้หญิงใส่ชุดเบอร์กินีชั่วคราว
‎บนหาดเฟรนช์ริเวียร่า
‎เซเรน่า วิลเลียมส์จะถูกห้ามใส่ชุดหนังรัดรูปสีดำ
‎เด็กสาวที่ใส่เลกกิ้ง ‎โดยไม่ใส่กางเกงขาสั้นหรือกระโปรงคลุมทับ
‎จะไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ในโรงเรียน
‎ผู้ก่อตั้งและประธานบริษัท ‎นี่คือชิป วิลสันค่ะ
‎เขาลงจากตำแหน่งหลังกระแสโกรธเกรี้ยว ‎เพราะความเห็นของเขา
‎พูดตรงๆ นะ ร่างกายของผู้หญิงบางคน ‎ก็ไม่ได้เหมาะจะใส่
‎เราเบื่อหน่ายกับพวกผู้ชายที่คอยจับผิด ‎เรื่องเสื้อผ้าและร่างกายของเรา
‎แฟชั่นกีฬา ชุดสปอร์ต ‎และการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม
‎ทำให้เรายอมให้คุณค่าความสะดวกสบายส่วนตัว
‎เหนืออย่างอื่นทั้งหมด